غزل چهارم

((پای سخن عشق))

پای سخن عشق نشستم این شد!!

لب بوسه ی معشوق گرفت ، آمین شد

آیینه ز《خودبینی ما》خاکی شد

اما ز《جهان》شیشه ی دل چرکین شد

دوری تو غم را به دلم سنگین کرد

اشک از نظر افتاد چو ، سر سنگین شد

خندید به زاهد ، دل مست! از حرفش

کافر شد از آیین ریا ، "پروین" شد

پای سخن عشق نشستم این بار

مرگ آمد و جام می من رنگین شد

لنگا فرخی