غزل هفتم

(( آه بی قطره))

آب پاکی روی دستم ریختی ، آخر چرا؟

من که خود گم کرده ام دل را ، دگر دلبر چرا؟

آدمی از بوسه ی مکر تو تبعیدی شده

من که در تبعید عشقم ، بوسه ای دیگر چرا؟

مرگ را در《بی نهایت》جستجو کردم ولی

《بی نهایت》گشته ، با تو بودنم در سر ، چرا؟

گریه کردم تا که اشک و آه من بی قطره شد

رود اشکم صبر کن! ، ماهم شده لاغر چرا؟

عاشقان جهال علم شک و تردید دل اند

در کلاس عشق شاگرد بد و برتر چرا؟