غزل ششم

((بوسه ی مرگ))

گذشتنم ز گناهت نه اشتباهی بود

نه پشت درب نگاهم دگر تو خواهی بود

چرا چرا نکن ای دل! که هر چه نالیدی

به گوش کوه رسید و زیاده خواهی بود

بخوان شکسته ، نمازی که دل در آن جا نیست

که تنگ خانه ی ما تنگدست ماهی بود

اگر که نیمه ی جانم ز جور او خالی است

-نظر به نیمه ی پر کن- به بی گناهی بود

چرا که آینه را در خودش نمیبینیم؟!

چرا که بوسه ی مرگ تو شامگاهی بود؟!

لنگا فرخی